Postać stalkera – retoryka przywództwa w postkatastroficznym świecie

Kamila Gieba

Abstrakt


W artykule analizie poddano postać stalkera, obecną w beletrystyce, filmie, grach wideo oraz w reportażu. Motyw stalkera został rozpatrzony w odniesieniu do problematyki przywództwa i towarzyszących jej mechanizmów retorycznych (np. perswazji opartej na wiedzy, wiarygodności, charyzmie, wirtualnej procedurze, autokreacji). Na podstawie interpretacji wybranych tekstów kultury wykazano, że figura stalkera jest związana z przywództwem sytuacyjnym, określanym przez kontekst świata po katastrofie. Wyszczególniono typy przywództwa zróżnicowane ze względu na sposób reprezentacji postaci stalkera (m.in. przywództwo autorytarne, charyzmatyczne, mistyczne, wirtualne).


Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Azgin, Bilge. 2018. „Tarkovsky’s Philosophy of Love” Apage in Stalker and Sacrifice”. Journal of History Culture and Art Research vol. 7, no. 2, s. 205-215.

Bogost, Ian. 2007. Persuasive Games. The Expressive Power of Videogames, Cambridge-London: MITT Press.

Burke, Kenneth. 1977. „Tradycyjne zasady retoryki”. Pamiętnik Literacki 68/2, s. 219-250, przeł. K. Biskupski.

Cataluccio, Francesco. 2013. Czarnobyl, przeł. P. Bravo. Wołowiec: Czarne.

Chodubski, Andrzej. 2014. „Przywództwo jako wartość kulturowo-cywilizacyjna”. Studia Gdańskie. Wizje i Rzeczywistość 11, s. s. 9-27.

Czapiga, Małgorzata. 2017. Po-widoki pustki. Sposoby konceptualizowania pustki w kulturze współczesnej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas.

Czapińska, Marta. 2015. „Retoryka w służbie przywódcy politycznego”, Res Rhetorica 4, s. 19-29.

Derkaczowa, Olha. 2017. Czarnobyl jako przestrzeń izolowana w trawelogu Markijana Kamysza„Oformlandia albo Przechadzka do Strefy”. W Po Czarnobylu. miejsce katastrofy w dyskursie współczesnej humanistyki, red. I. Boruszkowska, K. Glinianowicz, A. Grzemska, P. Krupa, przeł. P. Tomanek. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 113-126.

Hilbk, Merle. 2012. Czarnobyl Baby. Reportaże z pogranicza Ukrainy i Białorusi, przeł. B. Tarnas. Warszawa: Carta Blanca.

Holly, Romuald. 2000. Przywództwo. W Encyklopedia socjologii. Tom III, red. W. Kwaśniewicz, s. 244-252. Warszawa: Oficyna Naukowa.

Hundorowa, Tamara. 2017. Gatunek czarnobylski: wyparcie realnego i nuklearna sublimacja. W Po Czarnobylu. miejsce katastrofy w dyskursie współczesnej humanistyki, red. I. Boruszkowska, K. Glinianowicz, A. Grzemska, P. Krupa, przeł. P. Tomanek. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 55-66.

Ilnicki, Tomasz. 2017. Azyl. Zapiski stalkera. Poznań: Wydawnictwo Sorus.

Kajtoch, Wojciech. 1993. Bracia Strugaccy: zarys twórczości. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas.

Kałużny, Tadeusz. 2010. „Ikoniczny paradygmat twórczości filmowej Andrieja Tarkowskiego”. Collectanea Theologica 80/1, s. 99-121.

Kaminski, Winifred (2016). What We Might Learn by Playing Videogames, f.i., S.T.A.L.K.E.R. „Filoteknos” 6: Mentor w literaturze, kulturze, edukacji – czy dziś potrzebny?, red. D. Michułka, R. Waksmund, s. 126-136.

Kotras, Marcin. 2008. „Obrazy przywództwa politycznego na poziomie regionalnym”. Folia Sociologica 33, s. 68-118.

Nijakowski, Lech. 2018. Świat po apokalipsie. Społeczeństwo w świetle postapokaliptycznych tekstów kultury popularnej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar.

Madys, Anna. 2007. „Wschodni jurodiwy a model świętego, prezentowany w zachodnim teatrze religijnym doby średniowiecza”. Rocznik Towarzystwa Literackiego imienia Adama Mickiewicza 42, s. 266-274.

Menendez, Salvio Martin 2015. „A strategic approach to multimodal discourse analysis”. Res Rhetorica 1, s. 42-53.

Panczenko, Aleksander. 1977. „Szaleństwo Chrystusowe jako rodzaj widowiska”. Teksty 1 (31), s. 48-67, przeł. A. Prus-Bogusławski.

Phillips, Sarah. Ostaszewski, Sarah. 2017. Ilustrowany przewodnik po przyszłości postkatastroficznej. W Po Czarnobylu. miejsce katastrofy w dyskursie współczesnej humanistyki, red. I. Boruszkowska, K. Glinianowicz, A. Grzemska, P. Krupa, przeł. J. Bilmin-Odrowąż. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 179-193.

Prusinowski, Piotr. 2015. „Wizja przyszłości w Pikniku na skraju drogi Arkadija i Borysa Strugackich oraz w Stalkerze Andrieja Tarkowskiego”, Biuletyn Edukacji Medialnej 2, s. 28-39.

Shcherbak, Iurii. 1989. Chernobyl. A Documentary Story, przeł. I. Press. Edmonton, Canada: University of Toronto Press, Canadian Institute of Ukrainian Studies.

Sobczak, Barbara. 2009. „Retoryka a niejęzykowe środki komunikacji”. Poznańskie Studia Polonistyczne. Seria Językoznawcza XV (XXXV), s. 57-76.

Sterczewski, Piotr. 2012. „Czytanie gry. O proceduralnej retoryce jako metodzie analizy ideologicznej gier komputerowych”. Teksty Drugie 6, s. 210-228.

Strugacki, Arkadij. Strugacki, Boris. 2007. Piknik na skraju drogi. Przeł. I. Lewandowska Warszawa: Prószyński i S-ka.

Tarkowski, Andriej. 1979. Stalker. ZSSR [film].

Wasilewski, Jacek. 2006. Retoryka dominacji. Wydawnictwo Trio, Warszawa.

Wąsowicz, Magdalena. 2016. „Historie alternatywne w literaturze polskiej: typologia, tematyka, funkcje”. Zagadnienia Rodzajów Literackich LIX, z. 2, s. 91-105.

Wieliczko-Paluch, Karolina. 2016. „Postapokalipsa, baśń i groza w „Pikniku na skraju drogi” braci Strugackich”. Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio FF vol. XXXIV, s. 149-157.

Wodziński, Cezary. 1999. „Jurodiwyj. Szkic do portretu”. Archiwum Historii Filozofii i Myśli Społecznej, t. 44, s. 41-49.




DOI: https://doi.org/10.29107/rr2019.2.4

Refbacks

  • There are currently no refbacks.


##submission.license.cc.by4.footer##